بی سرزمین تر از باد

دوستت دارم چرایش پای تو، ممکنش کردم، محالش پای تو می گریزی از من و احساس من دل شکستن هم، گناهش پای تو آمدی آتش زدی بر جان من درد بی درمان گرفتن هم، دوایش پای تو من اسیرم در میان آن دو چشم قفل زندان را شکستن هم، سزایش پای تو سوختم، آتش گرفتم زین سبب آب بر آتش نهادن هم جزایش پای تو پای رفتن هم ندارم من، از کوی دلت پا نهادن بر دل مست و خرابم پای تو بی سرزمین تر از باد...

شانه هایم البرز!
دستهایم الوند!
قلبم اما سنگریزه ی کوچکیست که هر شب
به پنجره ی اتاق تو می خورد !

سیّد محمد رضا طبسی

بی سرزمین تر از باد...

گویا که جهان بعد تو زیباشدنی نیست حتی گره اخم خدا واشدنی نیست از حاصل ضرب من و تو عشق بپا شداز خاطره ام عشق تو منهاشدنی نیست من با تو، همیشه همه جا ماشدنی بودمن با تو شدن، این دفعه گویا، شدنی نیست آغوش من و عشق تو و لحظه دیداررویای قشنگیست و اما شدنی نیست از دوری هم، هر دو چه بیمار و خرابیماندازه این عشق که معنا شدنی نیست پایان کلامم، من و تو، آخر این شعر،با وصله و اصرار و دعا... ماشدنی نیست محمدعلی بهمنی بی سرزمین تر از باد...